علامه تهرانى در الروضة النضرة او را ثقه‌اى جليل معرفى كرده و گويد : نسخه‌اى از شرح لمعه به خط او ديدم ، جلد اول مورخ 1047 و جلد دوم 1049 و نسب خود را در آخر كتاب چنين نوشته بود : هاشم بن حسين ( 1 ) بن عبد الرؤوف بن ابراهيم بن عبد النبى بن على بن احمد بن محمد بن موسى حسينى موسوى و روايت مىكند از سيد نور الدين على بن على بن حسين بن ابى الحسن عاملى متوفى 1068 و از شيخ محمد بن على حرفوشى از ابن ابى الدنيا از امير المؤمنين ( عليه السلام ) و از او روايت مىكند سيد محدث جزائرى و سيد محمد بن ابراهيم ابن شرف الدين موسوى متوفى 1139 چنان كه در تكمله است . نگارنده گويد : اين طريق عالى عجيب را كه روايت شيخ محمد حرفوشى از ابن ابى الدنيا كه از اصحاب امير المؤمنين ( عليه السلام ) بوده و عقيده به حيات او تا قرن يازدهم را جدّ اعلى در انوار النعمانيه و مقدمه شرح عوالى اللئالى - بنا به نقل اجازه كبيره - آورده . اما در كتاب دوم پس از نقل آن خود را از ضمانت صحت آن بيرون برده ، و به طور كنايه در مقام انكار آن بوده ، ولى صاحب اجازه كبيره آن را تأييد كرده و نفى استبعاد از آن نموده است . محدث نورى هم آن را قبول داشته و در مواقع النجوم كه مشجره رجال حديث است نام ابن ابى الدنيا را در دائره‌اى بزرگ كه دال بر عظمت او است در

--> ( 1 ) پدر او سيد حسين بن عبد الرؤوف را سيد عبد الرضا اوالى بحرانى مرثيه گفته كه بر قبر او نوشته‌اند : طل على الناس أيّها القبر فخراً * واسمُ شأناً على جميع البقاع إنّ مَن حلّ في ثراك مقيماً * كان فخر الزمان بالإجماع سلافة العصر : 518